Οι φιλοσοφικές σχολές της Αρχαίας Αθήνας.

Η Αθήνα αδιαμφισβήτητα υπήρξε για πολλά χρόνια πνευματικό κέντρο της αρχαίας Ελλάδας αλλά και κατ’ επέκταση όλου του δυτικού πολιτισμού. Ένας από τους κύριους λόγους ήταν η ύπαρξη σημαντικού πλήθους φιλοσοφικών σχολών. Αυτές οι σχολές εκπροσωπούσαν τα κυριότερα ρεύματα φιλοσοφικής σκέψης και διανόησης τα οποία διαμόρφωσαν σε υπέρτατο βαθμό την πορεία της ανθρώπινης διανόησης σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οι πιο σημαντικές σχολές φιλοσοφίας ήταν οι εξής:
The Academy of Plato*Η Ακαδημία του Πλάτωνα ίσως ήταν η πιο φημισμένη σε όλο τον αρχαίο κόσμο. Στη σχολή διδάσκονταν μαθήματα πάνω στους τομείς της φιλοσοφίας, της διαλεκτικής, της αστρονομίας, των πολιτικών επιστημών, τα μαθηματικά και τη μουσική. Οι πιο γνωστοί μαθητές ήταν ο Αριστοτέλης, ο Ξενοκράτης, ο Ρωμαίος ρήτορας Κικέρων κ.α. Στον 3ο αιώνα π.Χ. η σχολή στράφηκε στην σκεπτιστική σκέψη.
*Η Περιπατητική Σχολή ή το Λύκειο ιδρύθηκε από τον Αριστοτέλη. Το όνομα Περιπατητική είναι εμπνευσμένο από τη συνήθεια του δασκάλου να περπατάει με τους μαθητές του κατά τη διάρκεια του μαθήματος
. Ο θρησκευτικός χαρακτήρας της σχολής άρχισε μετά τον θάνατο του Αριστοτέλη να μετατρέπεται σε εμπειρικό με στροφή στην πολυμάθεια. Τα μαθήματα ήταν πρωινά και απογευματινά.
*Η Κυνική Σχολή ιδρύθηκε από τον φιλόσοφο Αντισθένη. Για τους ”Κυνικούς” η φιλοσοφία είναι κοσμική και η αρετή είναι κάτι που μπορεί να διδαχθεί στους ανθρώπους. Πίστευαν πως η απλή ζωή με αυτάρκεια και κοντά στη φύση είναι το δομικό στοιχείο της ευτυχίας. Σημαντική μορφή αυτής της σχολής υπήρξε ο Διογένης ο Κυνικός.
*Ο Κήπος του Επίκουρου είναι η σχολή του ομώνυμου φιλοσόφου. Υπήρξε πρωτοποριακή ως προς την δεκτικότητα της σε όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως φύλου και κοινωνικής τάξης. Στόχος της επικούρειας φιλοσοφίας ήταν η επίτευξη της ευδαιμονίας, η ορθή γνώση των φυσικών και ανθρωπίνων νόμων.
*Ο Στωικισμός ιδρύθηκε από τον Ζήνωνα τον Κιτιεύ. Οι Στωικοί πίστευαν στον συμπαντικό νόμο της Λογικής ή Ειμαρμένης που κυβερνάει τα πάντα, δηλαδή σε μία Θεϊκή Πρόνοια. Θεωρούσαν πως η ολιγάρκεια, η αποδέσμευση από τα πάθη και η ζωή κατά φύσιν είναι σημαντικά βήματα για την ”θέωση” του ανθρώπου.