Θάνατος, ταφή και η μετά θάνατον ζωή στην αρχαία Ελλάδα

Η τύχη της ψυχής αμέσως μετά τον θάνατο του φθαρτού σώματος απασχολούσε ιδιαίτερα τους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι δημιούργησαν μια πληθώρα τελετουργιών, συνηθειών κdownloadαι εθίμων, άρρηκτα συνδεδεμένων με τις πεποιθήσεις τους για τη μετά θάνατον ζωή.

Στην αρχαία Αθήνα οι πολίτες είχαν ως υποχρέωση απέναντι στους γονείς τους, να τους φροντίζουν όσο ήταν στη ζωή και να αναλαμβάνουν τη φροντίδα της ταφής τους. Άλλωστε η λέξη κηδεία στην αρχαία Ελλάδα είχε την έννοια της φροντίδας. Αν ένας Αθηναίος πολίτης δεν ανταποκρινόταν σε αυτή την υποχρέωση, όφειλε να πληρώσει πρόστιμο, έχανε τα πολιτικά του δικαιώματα και, κάποιες φορές, εξοριζόταν από την πόλη.

Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία ήθελε την ψυχή να είναι άφθαρτη. Ο Πλάτωνας και ο Σωκράτης θεωρούν ότι η ψυχή είναι άυλη και αθάνατη, φυλακισμένη μέσα στο φθαρτό ανθρώπινο σώμα.

Ο θάνατος και η ταφή

Οι αρχαίοι Έλληνες περιποιούνταν το νεκρό σώμα, σε ένδειξη τιμής προς τον θανόντα. Το έπλεναν και το έντυναν με καθαρά λευκά ρούχα και το τοποθετούσαν σε ένα κρεβάτι ή τραπέζι του σπιτιού, με τα πόδια στραμμένα προς την έξοδο. Τα άτομα του στενού οικογενειακού του κύκλου το συντρόφευαν και το μοιρολογούσαν.

Η κηδεία γινόταν μόνο τη νύχτα, όταν όλα ήταν σκοτεινά. Δεν έπρεπε να βρει το νεκρό σώμα η αυγή, ώστε να μη μολυνθεί από το μιασμένο σώμα. Σε πολλές περιπτώσεις τοποθετούσαν ένα νόμισμα, τον οβολό, στο στόμα του νεκρού, για να πληρωθεί ο Χάρων που θα τον μετέφερε στον Άδη. Σε άλλες περιπτώσεις τοποθετούσαν ένα γλυκό με μέλι κοντά στον νεκρό, για να μπορέσει να καλοπιάσει τον Κέρβερο, τον φοβερό σκύλο που φύλαγε τις πύλες του Κάτω Κόσμου.

Μετά το τέλος της τελετής οι συγγενείς πλένονταν με νερό που είχαν φέρει από ένα άλλο σπίτι και έκαναν το νεκρόδειπνο. Την επόμενη ημέρα έπρεπε το σπίτι να εξαγνιστεί, γι’ αυτό το καθάριζαν με θαλασσινό νερό. Τρεις, εννιά, τριάντα ημέρες και έναν χρόνο μετά τον θάνατο φρόντιζαν να κάνουν θυσίες, προσφορές και συμπόσια προς τιμήν του νεκρού.

Στον Άδη, οι σκιές των νεκρών έμπαιναν στη γη των νεκρών και περνούσαν από τους τρεις κριτές: το Μίνω, τον Ραδάμανθυ και τον Αιακό.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *